126در اينجا، با سنگ ريزهها شيطان را رمى، مىكند، و در دنيا با قطرات اشك خود كه از خوف خدا مىريزد، شعلههاى آتش دوزخ را خاموش مىنمايد، آرى هم دانههاى سنگ و هم قطرات اشك، هر دو وسيله است، يكى براى محو شيطان و ديگرى براى محو آتش.
بيابان عَرَفات وَ مشْعَر، مهمانسراى خدا است، جلسۀ معارفه با آفريدگار جهان است، مهمانسراى ساده و بىرنگ و بدون تشريفات است،آرى به هنگام انس با خدا، بايد به سرزمينى برويم كه پرده و حجابى نباشد، چون دنيا و تمام زيورهاى آن، مانع هستند.
پذيرايى خداوند از ما، آمرزش گناهان ما است، قرار دادن ولى خود، حضرت مهدى«عج» را در كنار افرادى امثال ما، اجابت دعاهاى ما است. پذيرايى خداوند از ما، تحول فكرى و اخلاقى ما است كه اين همه جمعيت با چه نيرو و جاذبهاى در اينجا كفن پوشيده، آمدهاند؟ اين توجه و تفكر بهترين عامل رشد و پذيرايى از افراد غافل است.
پذيرايى خداوند، بيرون كشيدن ما از لابلاى زر و زيورهاى دنيا و كشاندن در سرزمين بىزرق و برق است.
پذيرايى خدا از ما، به خود فرو رفتن ما است.
جالب اينكه خداى مهربان، ما را در همان محلى پذيرايى مىكند كه ابراهيم(عليهالسّلام) و محمّد(صلّى اللّٰه عليه و آله) و على(عليهالسّلام) و امام صادق(عليهالسّلام) و موسى(عليهالسّلام) و عيسى(عليهالسّلام) را پذيرايى كرده است.
اى زائر خانه خدا! بر فرض كه در عمل كوتاه آمدى، در گدايى و دعا، ديگر كوتاه نيا! بر فرض همسايگان، دوستان، دنيا، زينتها، همسر