122زائران خانۀ خدا از ظهر روز نهم تا غروب، واجب است در آن بيابان ملكوتى بمانند، همين كه غروب شد، از آنجا به سوى سرزمين مشعرالحرام كه تقريباً ده كيلومترى عرفات و در مسير مكه است، كوچ مىنمايند.
صحنۀ حركت ميليونى حجاج از عرفات به مشعر، در فاصلۀ يكى دو ساعت، بسيار ديدنى و جالب است، صدها هزار نفر از سرتاسر جهان با لباس احرام، در بيابان عرفات، مورد لطف خداوند قرار گرفته، بخشيده شدهاند و اكنون براى ادامۀ اعمال حج، به مشعر مىروند.
در اعمال حج، هر چه جلو مىرويم، سادهتر و گمنامتر و مطلقتر مىشويم.
از اول مسافرت، از خانه و شهر و روستا و كشور مىگذريم، بعد، از لباس و كلاه و كفش و زينت، بعد، از خانههاى مكه هم صرف نظر كرده به بيابانها مىرويم، و الآن كه غروب روز عرفه است بايد از خيمهها و روشنائىها هم بگذريم، يك انسان تنها، در بيابانى بىسرپوش و بىخانه و بىخيمه، در اينجا ديگر هيچگونه تشريفاتى به چشم نمىخورد، اگر در عرفات خيمهها و روشنائىها و اجتماعات بود، در مشعر، ديگر اينها هم نيست. بهرحال، بايد با كمال سادگى كوچ كنيم.
در صدر اسلام، قريش به خيال آنكه سرپرست خانۀ كعبه هستند و بر ديگران امتياز دارند، در مراسم حج به عرفات نمىرفتند (با اينكه مىدانستند، توقف در آنجا جزء اعمال حج است)، آيه نازل شد كه: «ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ » 1: از همانجايى كه مردم كوچ مىكنند،