135حج را براى مردم برپاى دار، و آنان را به ياد «ايامالله» بيانداز.
يادآورى و احياى ايام الله، در كنار اقامۀ حج و برپايى اين مراسم بيان شده است، توجه به سازندگى اين دو كار، مهم است.
پس، روح حج، امامت است و اين عبادت، تنها در پيوند با رهبرى است كه سياست صحيح قرآن را پياده خواهد كرد و كعبه، قِيٰاماً لِلنّٰاسِ خواهد شد و منافع و سودهاى عظيم اين فريضۀ الهى، عايد مسلمانان خواهد گشت. 1
«حج»، عبادتى سياسى
پيش از پرداختن به پيوند «حج» با «امامت»، نگاهى به بُعد سياسىِ حج بيفكنيم.
هدف، صرفاً برداشت سياسى از حج و نگاه به آن فقط از «زاويۀ سياست» نيست. حج، بيش از هرچيز، درونمايۀ توحيدى و تأثير تربيتى و عرفانى و آموزش اطاعت و تعبّد دارد، و بازآفرينى خاطرۀ ابراهيم بتشكن و عشق و اخلاص و ايثار او در راه خداست و حضور، در كلاسى است كه انبياى بزرگ و اولياء الله، آموزگار آن هستند، عامل تقويت تقوا و ايمان و مبارزه با نفسانيت و هواپرستى و خودخواهى و غرور و تكبر و دنيادوستى است.
اين بحث، در جاى خود مسلّم است. ليكن، بعد سياسى اين اجتماع عظيم، بهخصوص در رابطه با رهبرى، نبايد مورد غفلت قرار گيرد. كه اگر حج، فاقد اين بُعد باشد، آن سود لازم را نخواهد داشت و نيروى عظيمى كه در حج، متمركز و متبلور مىشود، هدر و هرز خواهد رفت.
در اين باره بهتر است قسمتهايى از سخنان امام امت را نقل كنيم، تا به بحث اصلىِ خويش برسيم. چرا كه كلامِ امام، امامِ كلامهاست و سخن او نيز، همچون خودش، حجت و سند و معيار و ميزان است.
امام \، در بعد سياسى فريضۀ حج مىفرمايد: