134و كنگرۀ عظيم سالانه را به كانونى فعّال، در جهت هدايت و وحدت مسلمين و اتحاد قوا و صفوف و قلوب، در برابر دشمن، تبديل كند و از آن، مركزيّتى براى رشد فرهنگ دينى و تعليمات اسلام پديد آورد.
حضرت امامخمينى \ در مورد ابعاد سياسى و اجتماعىِ عباداتى همچون «نماز» و «حج» كه مربوط به زندگى دنيوى انسانهاست، مىفرمايد:
«...مسلمانان، از جهات اجتماعى - سياسىِ اين عبادات، غافل شدهاند و بهخصوص در اجتماع حج، كه مهبط وحى و خاستگاه اسلام است از بركات اين تجمع، متأسفانه غافل شدهاند. اجتماعى كه شارع مقدس اسلام، به آسانى و به صورتى فراهم كرده كه براى ملتها و دولتهاى ديگر، جز با تلاشى بزرگ و صرف بودجهاى هنگفت، امكانپذير نيست. و اگر مسلمين، رشد سياسى و اجتماعى داشتند، از راه تبادل افكار و تفاهم و انديشيدن در نيازهاى سياسى - اجتماعى و قوانين اقتصادى و حقوقى و اجتماعى و سياسى به حلّ بسيارى از مشكلات و مسائل مورد ابتلاى خود موفق مىشدند و آنگاه، ديده مىشد كه اسلام، بر خلاف تصوّر بسيارى از جوانان و بلكه پيرمردان اسلام، كه تحت تأثير تبليغات شوم و مسموم و مستمرّ بيگانه و عمّالشان در طول تاريخ قرار گرفتهاند، تنها در عبادت و اخلاق، خلاصه نمىشود. اين تبليغات دامنهدار اجانب، براى آن بوده است كه اسلام و منتسبين به اسلام را از چشم جوانان و دانشجويانِ علوم جديد، بيندازند...». 1
حج، تنها يك عبادت نيست كه به هر صورت، انجام گيرد. فلسفه و اهداف اين مناسك مهم، اگر درست شناخته و پىگيرى و پياده شود، آنگاه، «ادا» شده است. در حج، مهم، «اقامۀ» آن است، برپا داشتن!
سفارش اميرالمؤمنين(ع) به «قثم بن عباس» كه از طرف آن حضرت، حكمفرماى مكه بود، اين است كه:
«فَاقِمْ لِلناسِ الحجَّ وذَكِّرهُمْ بايّام اللهِ». 2