109ضيافتگاه ملكوتى و معنوى خداوند است و حاجى مهمانِ پروردگار است و پذيرايى خداوند، با رحمت و مغفرت است.
امامعلى(ع) فرموده است:
«الحاجّ والمعتمر وَفْدُ اللهِ وحَقٌّ على الله تعالى انْ يُكرمَ وَفْده ويَحبُوهُ بالمغفرة». 1
و حيف كه اين ميهمانى، كه زمينهساز اكرام خدا و پذيرايى با غفرانِ الهى است، در حدّ سفرى تفريحى و گردشى پوچ، و رفت و آمدى تاجرانه درآيد... كه صاحبخانه كريم و بزرگ است و مهمان را هدفى والا و نيتى در خورِ عظمت «ربّ البيت» شايسته است.
«مكّه»، تربتِ برگزيده
مكه، سرزمين برگزيدۀ خداوند است و موردنظر و توجه پروردگار. سرزمين عرفان و معنويت و توحيد است، خاستگاه اسلام است، تربت منتخب آفريدگار است و زيارت اين ديار، قدم نهادن و رفتن و ديدن و فيض بردن از جاهايى است كه مورد عنايت خاصّ خداست.
امامصادق(ع) فرموده است:
«محبوبترين زمين نزد خدا، «مكه» است. نزد خداوند هيچ خاكى محبوبتر از خاكش و هيچ سنگى گرامىتر از سنگش و هيچ درختى محبوبتر از درخت مكه و هيچ كوهى محبوبتر از كوههايش و هيچ آبى محبوبتر از آب مكه نيست». 2
در ارزش زيارت مكه همين بس كه ايام پربركت و سراسر خير حج، آنقدر سازنده و پربار و پربها است كه در حديثى از امامباقر(ع) حتى خواب در مكه، همچون تلاش و فعاليت در شهرهاى ديگر و سجود در مكه، همچون بهخون غلطيدن و شهادت در راه خدا بهحساب آمده است: