73
حَتّٰى يُقٰاتِلُوكُمْ فِيهِ . 1
تأكيد بر محدوديتها و حرمت گسترده و امنيت فراگير حرم و حال احرام، و مصونيت همهجانبه در چهار ماه حرام، اعم از اينكه حج و عمره باشد يا نه، و در ماههايى كه مسافران عازم حج هستند - كه در گذشته، گاه سفر حج يازده ماه طول مىكشيد - بهترين راه براى تربيت مردم و برقرارى امنيت است.
شايان توجه اينكه، گرچه نعمت امنيت، بسيار پرارج است ليكن اين همه اصرار براى برقرارى آن، صاحبنظر هوشيار را متوجه مىكند كه در آن منطقه بايد كارى صورت پذيرد كه بدون احساس آرامش ميسر نيست و اگر آن كار تنها نيايش و زيارت و طواف و مانند آن بود و هيچگونه اظهار انزجار از تبهكاران و متجاوزان مطرح نبود، آنها نيز مزاحمتى ايجاد نمىكردند و چنان تأكيدهايى دربارۀ امنيت، لغو مىنمود.
تذكر: بخش ديگرى از بحث امنيت تشريعى، در ادامۀ همين فصل، در مبحث «ويژگىهاى فقهى حرم» خواهد آمد.
ساحت امن ولايت معصومان(عليهم السلام)
به استناد بعضى از روايات، و با توجه به مباحثى كه در فصل پنجم از بخش اول كتاب گذشت، آيۀ شريفۀ وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً 2به اين معناست كه هركس به حوزۀ اعتقاد و التزام به ولايت و امامت داخل شود در امان است. برپايۀ اينگونه روايات، اطلاق آيۀ شريفۀ ياد شده مراد نيست؛ زيرا گاه ممكن است ملحدان و صاحبان عقايد باطل نيز به درون كعبه روند، در حالى كه اينان در امان نيستند، بلكه آنگونه كه امام صادق(ع) فرمود: مراد كسانى هستند كه هم به حق امامان معصوم(عليهم السلام) عارف باشند و هم جايگاه والاى كعبه را بشناسند. چنين افرادى اگر داخل كعبه شوند از گناهان خود پاك شده و دنيا و آخرت آنان كفايت خواهد شد؛ «
مَنْ دَخَلَهُ وَهُوَ عارِفٌ بِحَقِّنا كَما هُوَ عارِفٌ لَهُ خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ وكُفِىَ