72درخور ذكر اينكه، امنيت تكوينى حرم، به لحاظ مكه نِسْبى و به لحاظ كعبه نَفْسى است. يعنى ممكن است خداوند براى تنبيه كافران و تبهكاران گاهى آنها را در همان مكه كيفر دهد ليكن هيچ‌كس نمى‌تواند با اصل كعبه كه قبله و مطاف مسلمانان است مبارزه كند و اگر معاندان در برخى از مقاطع تاريخى، كعبه را ويران كرده‌اند براى دستگيرى متحصنان در آن بود، نه براى مبارزه با خود كعبه. از اين‌رو دوباره به بازسازى آن مبادرت كرده‌اند.

امنيت تشريعى

دعاى حضرت ابراهيم(ع) كه در آن از خداى سبحان امنيت و بهره‌مندى اقتصادى براى سرزمين مكه و ساكنان آن خواسته شده، جامع بين تكوين و تشريع است: رَبِّ اجْعَلْ هٰذٰا بَلَداً آمِناً وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرٰاتِ . ¹

تنها تكيه‌گاه امنيت بشر، اشيا، اشخاص، مكان‌ها و زمان‌هاى وابسته به دين است. از اين‌رو خداى سبحان بعضى از سرزمين‌ها، زمان‌ها، اشخاص و اشيا را امن اعلام كرد؛ چنان‌كه براى تبيين و تثبيت امنيت همه جانبۀ حرم و ساكنان و زائران آن، سراسر حج را محترم و از شعائر الهى بر شمرده است؛ يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تُحِلُّوا شَعٰائِرَ اللّٰهِ وَ لاَ الشَّهْرَ الْحَرٰامَ وَ لاَ الْهَدْيَ وَ لاَ الْقَلاٰئِدَ وَ لاَ آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرٰامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنْ رَبِّهِمْ وَ رِضْوٰاناً . ² بر همين اساس، براى حفظ امنيت و مطابقت تشريع با تكوين، دستورهايى داده شده است، مانند حرمت حمل سلاح در حال احرام جز در صورت ضرورت و نيز حرمت اظهار سلاح در غير حال احرام كه سبب احساس ناامنى در زائران مى‌شود.

امنيت تشريعى حرم هماره محفوظ است و جز همان مقطع محدود فتح مكه، قطع حرمت حرم جايز نيست مگر آنكه مهاجم، حرمت‌شكنى كرده باشد كه در اين حال از باب وَ الْحُرُمٰاتُ قِصٰاصٌ ³مى‌توان امنيت آنها را سلب كرد؛ وَ لاٰ تُقٰاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ