1) سورۀ بقره، آيۀ 196. «اِتمام»، كاه به لحاظ امتداد زمانى است، مانند اتمامى كه در آيۀ شريفۀ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّيٰامَ إِلَى اللَّيْلِ (سورۀ بقره، آيۀ 187) بدان امر شده است؛ و گاه به لحاظ رعايت همۀ شرايط و انجام همۀ اجزاء و پرهيز از موانع تماميت فعل مأمورٌ به است، مانند اتمامى كه در آيۀ شريفۀ وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ مطرح است. بر همين اساس، اتمام حج، احرام بستنِ در ميقات‌هاىِ معين، دانسته شده (وسائل‌الشيعه، ج 8، ص 234 و 241-243) و همان‌گونه كه لقاى امام‌معصوم* از مصاديق باطنى اتمام حج بيان شده، مراعات تقواى الهى و پرهيز از لغو و لهو نيز از مصاديق آن به شمار آمده است. چنان‌كه امام‌صادق* فرمود: «إتمامهما أن لا رفثَ ولا فسوقَ ولا جدال فى الحج» (وسائل‌الشيعه، ج 9، ص 110). يعنى آيۀ بعد، بيانگر مراد از اتمام است. همچنين آن حضرت در روايت ديگرى در اين باره فرمود: «إذا أحرمت فعليك بتقوى الله وذكر الله كثيراً وقلة الكلام إلا بخير فإنّ من تمام الحج والعمرة أن يحفظ المرء لسانه إلا من خير» (كافى، ج 4، ص 338).