2285. آيۀ شريفۀ لِيَشْهَدُوا مَنٰافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ فِي أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ عَلىٰ مٰا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعٰامِ 1افزون بر شمول سود صورى و منفعت معنوى امت اسلامى، ياد حق را هدف دانسته و مهمتر آنكه به جاى نام قربانى، ياد خدا را ذكر مىكند تا روشن شود كه هدف از «تضحيه» همانا «تسميه خداست»، نه صرف نَحر و ذَبْح. يعنى به جاى اينكه بفرمايد: «قربانى كنند»، مىفرمايد: «خدا را به ياد آورند كه آنها را از دامهاى حلال، مانند گوسفند، روزى داد»، به طورى كه هم اصل قربانى به نام حق آغاز گردد و هم همۀ نعمتهاى دامى در طول مدت زندگى براى همۀ انسانها به عنوان ياد خدا مطرح شود.
6. سالار شهيدان امامحسين(ع) در سال 60هجرى به منا نرفت ليكن قربانىهاى گرانقدرى داد و نيز وجود مبارك خويش را فدا كرد تا مكه و منا بماند. از اينرو امامسجاد(ع) در شام خود را فرزند مكه و منا معرفى فرمود: «أنَا ابْنُ مَكَّةَ وَمِنى، أنَا ابْنُ الْمَرْوَةَ وَالصَّفا». 2
بنابراين، كسى كه جان خويش را فداى خداى سبحان كند، از منا و عرفات و... ارث مىبرد، زيرا هم زمين مال خداست و آن را به هركس بخواهد ارث مىدهد؛ إِنَّ الْأَرْضَ لِلّٰهِ يُورِثُهٰا مَنْ يَشٰاءُ 3و هم زمينۀ كمال متعلق به اوست و به هركس بخواهد ارث مىدهد. بر اين اساس، همۀ شهدا و راهيان راه امام، وارثان عرفات و مشعر و منا و اسرار آن هستند.
* * *