210 وأنّكَ لاتَحتَجِبُ عن خلقِكَ إلا أنْ تَحجُبَهُمُ الأعمالُ دونَكَ» . ¹ انسان براى رهيدن از اين حجاب، بايد از خويشتن سفر كرده، از خواسته‌هاى خود هجرت كند تا مصداق وَ مَنْ يَخْرُجْ مِنْ بَيْتِهِ مُهٰاجِراً إِلَى اللّٰهِ ²شود. اگر كسى از خودبينى نجات پيدا كرد راه مشاهدۀ اسرار الهى و نيل به جنّةاللقاء برايش باز است.

ايام حج و مناسك آن و به ويژه سرزمين عرفات بهترين فرصت براى رهايى از خودبينى و هجرت از بيت نفس است. قرآن‌كريم در تبيين اين هجرتِ مكانتى چنين فرمود: از پليدى و زشتى مهاجرت كن؛ وَ الرُّجْزَ فَاهْجُرْ . ³ اگر كسى از پليدى هجرت كند و از تنگناى طبيعت به درآيد، هرگونه مرگى كه به سراغ او آيد، خداوند خود عهده‌دار اجر اوست؛ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللّٰهِ . ⁴

بخش‌هايى از دعاى عرفۀ امام‌حسين(ع)

دعاهاى خاص حج آكنده از بركات زمانى و مكانى و غير آن است. بهترين نيايشى كه جنبۀ سياسى عبادى حج و زيارت را به خوبى تبيين مى‌كند، دعاى عرفۀ سيدِ شاهدانِ كوى شهود و شهادت، حضرت حسين‌بن على است؛ زيرا حضرتش در اين دعا هم دستور كفرستيزى و راه طاغوت‌زدايى و رسم سلحشورى و سنّت سركوبى جنايتكاران را ارائه مى‌كند و هم ستايش حكومت اسلامى و تقدير دولت مكتبى و ظهور ولايت الهى را نشان مى‌دهد و هم تجلى هستى ذات اقدس خداوند و ظهور گسترده و همه‌جانبۀ آن ذات مقدس و خفاى هرچه غير اوست در پرتو نور او، و پى بردن به او از خود او و به غير او بها ندادن و غير او را به او شناختن و ذاتش را عين شهود و مستغنى از استشهاد دانستن را تفهيم مى‌كند.