206رحمت رفتن اين است كه انسان بداند خداوند نسبت به هر زن و مرد مسلمان رئوف و مهربان بوده و متولى هر زن و مرد مسلمان است. گرچه خداى سبحان نسبت به همگان ولايت تكوينى دارد و او ولىِّ همه است ¹ و گرچه رحمت عام خدا فراگير و شامل همۀ موجودات است ² ليكن رحمت خاص او ويژۀ پرهيزكاران است؛ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ فَسَأَكْتُبُهٰا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ . ³

4. در جانبى از سرزمين عرفات كه مماس با حرم است كوهى به نام «نَمِرة» قرار دارد. مسجدى نيز به اين نام در اين منطقه ساخته شده است. معناى حضور در «نَمِرة» اين است كه: خدايا! من به چيزى امر نمى‌كنم مگر اينكه قبلاً خود مؤتمِر باشم و از چيزى برحذر نمى‌دارم مگر اينكه خود قبلاً پرهيز كرده باشم.

در امر به معروف و نهى از منكر، عدالت و طهارت نفس آمر و ناهى از شرايط وجوب آن به شمار نيامده است، بلكه علم و آگاهى او از آن معروف يا منكر و احتمال تأثير امر و نهى او جزو شرايط است. اما باطن آن بر اساس رازى كه دربارۀ «نمرة» بيان شد، به عدالت باز مى‌گردد؛ يعنى آمر به معروف بايد خود بدان مُؤتَمِر بوده، ناهى و زاجر از منكر بايد خود از آن منتهى و منتزجر باشد.

5. حج‌گزار هنگام حضور در وادى «نَمِرة»، كه در حديث شبلى از آن با عنوان «نَمِرات» نيز ياد شده، بايد آگاه باشد كه اين سرزمين، سرزمين شهادت، معرفت و عرفان است. يعنى همان‌گونه كه خدا و ملائكه شاهدند، اين سرزمين وسيع نيز شاهد اعمال