187

فصل چهارم:طواف

ادب ورود به مسجدالحرام

برابر بيان نورانى امام‌سجاد(ع) ورود در حرم بايد حج‌گزار را بيش از پيش به حرمت غيبت اهل اسلام متذكر شود و اين قصد را در او برانگيزد كه: «خدايا! من غيبت و عيبجويى مسلمانى را نمى كنم». زائر آنگاه كه وارد مكّه شد بايد بر اين نيت باشد كه: «خدايا! به قصد تو آمدم»، ¹ نه به قصد تجارت، شهرت، سياحت، تفريح، تفرّج و مانند آن.

بر زائر بيت‌الله مستحب است از باب «بَنى‌شَيبه» به مسجدالحرام وارد شود. از آنجا كه حج، توحيد ناب است و در آن شركى نيست و هرگونه بت را طرد مى‌كند، اين استحباب نيز رازى در همين راستا دارد. سرّ آن طبق بيان امام‌صادق(ع) اين است: هنگامى كه اميرمؤمنان امام‌على(ع) بر دوش رسول‌اكرم(ص) رفت و بت «هُبَل» را از بالاى كعبه به زير انداخت، آن بت در باب بنى‌شيبه به خاك سپرده شد و از آن پس ورود به مسجدالحرام، از باب بنى‌شيبه سنّت شد. ²

اين شيوه، يعنى گذرادنِ هبل در زير گام‌ها و لگدمال كردن آن، نمونه‌اى والا براى به فراموشى سپردن شرك و ميراندن آن به بدترين شكل است؛ زيرا با تجلّى حق، مجالى براى باطل سابق يا لاحق نمى‌ماند؛ قُلْ جٰاءَ الْحَقُّ وَ مٰا يُبْدِئُ الْبٰاطِلُ وَ مٰا يُعِيدُ . ³