148 بِذَنْبِكَ» . ¹

بنابراين وجه، سبب تسميۀ آن سرزمين به عرفات اين است كه جبرئيل(ع) از آنجا به عنوان عرفات نام برد.

5. حضرت‌ابراهيم(ع) قبل از روز نهم ذى‌حجه در خواب ديد كه اسماعيل(ع) را ذبح مى‌كند. چون بيدار شد به حالت تروى و فكر فرو رفت كه آيا اين رؤيا الهى و به منزلۀ دستور آسمانى است يا نه. از اين‌رو روز هشتم را «يوم‌الترويه» مى‌نامند. گرچه ممكن است راز تسميه آن به يوم‌الترويه اين باشد كه در آن روز براى سقايت حج‌گزاران، آب‌گيرى مى‌كردند تا زائران را در عرفات و مشعر و منا آب دهند. چنان‌كه امام‌صادق(ع) فرمود: «

إنَّ إبراهيم أتاهُ جِبرئيلُ عِندَ زَوالِ الشَّمْسِ مِنْ يَومِ التَّرْويةِ فقال: يا إبراهيمُ! ارُتَوِ مِنَ الْماءِ لَكَ ولأهلِكَ. ولَمْ يَكُنْ بينَ مَكَّةَ وعَرَفاتٍ يَوْمئذٍ ماءٌ فَسُمِّيَتْ التَّروِية لِذلك ». ² رؤياى مزبور، در شب نهم ذى‌حجه نيز براى حضرت‌ابراهيم(ع) تكرار شد. از اين‌رو بر آن حضرت مسلّم شد كه بايد فرزند خود اسماعيل را ذبح كند. اين معرفت در روز نهم و در سرزمين عرفات حاصل شد و بدين سبب آن روز را «عرفه» و آن سرزمين را «عرفات» ناميدند. ³

* * *