147

فصل يازدهم:عرفات

عرفات، منطقه‌اى خارج از محدودۀ حرم و نزديك مشعرالحرام است كه «جبل‌الرحمة» و «مسجد نَمِرة» در آن واقع است. وقوف در اين سرزمين از ظهر روز نهم ذى‌حجه تا غروب آن براى كسانى كه احرام حجّ تمتع بسته‌اند واجب و از اركان حج است.

دربارۀ راز نامگذارى اين سرزمين به عرفات وجوهى مطرح است:

1. حضرت‌آدم و حوا بعد از هبوط، يكديگر را در آن سرزمين شناختند. ¹

2. آن‌دو در اين سرزمين به گناه خود اعتراف كردند. ²

3. جبرئيل(ع) هنگام تعليم مناسك حج به حضرت‌ابراهيم، به او گفت: در اين سرزمين در پيشگاه خداوند به گناهان خود اعتراف كن. ³

4. آنگاه كه حضرت‌ابراهيم(ع) از خداى سبحان خواست تا مناسك حج را به وى ارائه كرده و بياموزد؛ أَرِنٰا مَنٰاسِكَنٰا ، ⁴ جبرئيل(ع) كه مأمور تعليم مناسك به ابراهيم‌خليل(ع) بود، به هنگام حضور در سرزمين عرفات، به آن حضرت گفت: اينجا عرفات است. پس در آن مناسك خود را بشناس و به آن عارف شو؛

«هذِهِ عَرَفاتٌ فَاعْرِفْ بِها مَناسِكَكَ وَاعْتَرِفْ