104آمرزش گناهان آنها را از خدا بخواهند.
البته شفاعت براى خود ضوابط و شرايطى دارد و هر كسى نمىتواند مشمول شفاعت شافعان باشد و از طرفى هم هيچ كس نمىتواند بدون اذن پروردگارش در بارۀ كسى شفاعت كند و در روز قيامت تنها كسانى شفاعت خواهند كرد كه از جانب خداوند مأذون باشند.
مشركان و بتپرستان عصر پيامبر صلى الله عليه و آله گمان مىكردند بتهايى كه عبادت مىكنند پيش خداوند شفاعت خواهند كرد و اين انحراف فكرى ديگرى غير از شركت در عبادت بود. قرآن كريم در مواردى مشركان را به خاطر شرك در عبادت مورد حمله قرار مىدهد و در مواردى انديشۀ شفاعتگرى بتها را مىكوبد و در آيۀ زير هر دو مطلب را يك جا عنوان مىكند:
«وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَضُرُّهُمْ وَ لاٰ يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللّٰهَ بِمٰا لاٰ يَعْلَمُ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ لاٰ فِي الْأَرْضِ سُبْحٰانَهُ وَ تَعٰالىٰ عَمّٰا يُشْرِكُونَ». 1
«جز خدا چيزهايى را عبادت مىكنند كه نه ضررى به آنها مىرسانند و نه نفعى، و مىگويند: اينها شفاعت كنندگان ما پيش خدا هستند بگو آيا به خداوند از