177ميدانى كه با قدم گذاشتن در آن احساس لطيف به تو دست داده و چقدر آرام گام برمىدارى.
واينك بر گرد اين خانه دريايى خروشان در چرخش، چشم هايى گوياى نياز و دلهايى بيانگر راز، وجودى سرشار از احساس و چه حسّ عجيبى! چه حيرتانگيز است. اينجا سادهتر از آن است كه مىانديشيدى. اينجا سادگى و عظمت به هم آميخته. اينجا بايد بىريا بود! بايد دست ها، چشم ها، فكرها و دلها را شست. اينجا بايد گامها را آرامتر برداشت و عزمها را محكمتر كرد و مصمّمتر بود.
اينجا همه چيز پاكى است و بىپيرايگى. اينجاست كه بايد عارى باشى از هر چه كه تو را وابسته به نيستىها مىكند. اينجا همه چيز هستى است.
اميد به رحمت و مغفرت صاحب خانه تو را به اينجا كشانده؛ رحمت و مغفرتى كه وعده داده شده به آنان كه باز گردند.
خداوندا ! اين بيدارى است. اينجا سراسر نور است.
اينجا همه چيز پاك است. بىپيرايگى، يكرنگى، وحدت، و اينجا خانۀ توحيد و خانۀ اميد ماست.
خداوندا ! در برابر اين همه عظمت چه مىتوان گفت.
خداوندا ! سپاس تو را كه سپاس مخصوص توست. تو بخشندهاى و مهربان، تو رحمانى و رحيم. پس سنگينى بار گناهان را بر ما سبك گردان. اكنون كه به خود آمدهايم،