50
بِمَشىِ عاجزٍ وِلابِكَسْلانَ». 1
مشى محكم نشانۀ عاجز و سست و كسل نبودن حضرت بود.
در نقل ديگر از حضرت على عليه السلام آمده است كه چنان راه مىرفت كه گويى در سراشيبى گام برمىدارد، شيوهاى كه پيش از آن و بعد از آن ديده نشده است. 2
به نقل جابربن عبداللّٰه انصارى:
«كانَ رسُولُ اللّٰهِ صلى الله عليه و آله فى اخْرَياتِ النّاسِ يُزجِى الضَّعيفَ وَ يُرْدِفُهُ وَيَدُلُّهُمْ». 3
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اواخر مردم راه مىرفت، ناتوانان را كمك مىكرد و بر مركب خويش سوار مىنمود و آنان را راهنمايى مىكرد.
2 - تند، اما باوقار
رعايت اعتدال در رفتار، سيرۀ پيامبرانه است. گاهى تند رفتن، به سبُكى و خفّت مىانجامد، گاهى هم آرام و سنگين راه رفتن سر از تكبر و غرور در مىآورد. ايجاد موازنه در راه رفتن، به حالتى كه نه مغرورانه باشد، نه سبك و نه عاجزانه