121ابن ابىالحديد نقل كرد و آن برگرفته از نظريۀ مورخان ومحقّقان اهل سنّت است، كفايت مىكند؛ زيرا اگر كسى در چنان وضعيت حساس و در اوج حملۀ دشمن، در ميدان جنگ و در دسترس و در مرئى و منظر دشمن باشد، عاقلانه نيست كه در معرض هيچ حمله و دفاعى قرار نگيرد، نه كسى را به قتل برساند و نه خودش به قتل برسد و نه بر كسى زخمى وارد كند و نه زخمى بر او وارد شود؟!
تلاش براى رفع اين اشكال:
به نظر مىرسد براى رفع همين اشكال بوده كه روايتى بدين مضمون جعل و نقل كردهاند:
«در جنگ احد عبدالرحمان بن ابوبكر كه در ميان مشركين بود، به ميدان آمد. ابوبكر آماده شد كه به مبارزۀ فرزندش برود ولى پيامبرخدا صلى الله عليه و آله مانع او شد و خطاب به وى چنين فرمود:
«شم سيفك و امتعنا بك »؛ 1«شمشيرت را غلاف كن و ما را از وجودت بهرهمند گردان!» و لذا او تا آخر جنگ و طبق دستور پيامبرخدا صلى الله عليه و آله سلاح را كنار گذاشت، نه تيرى به سوى دشمن رها كرد و نه شمشيرى به دست گرفت!»