84و بارش رحمت الهى قرار مىدهند.
دلهايى كه مىلرزد، چشمهايى كه مىگريد، بغضهايى كه مىتركد، دستهاى پرنيازى كه به آستان خدا بلند مىشود، چهرههاى خيس از اشك، كه بر خاك عرفات قرار مىگيرد، همه و همه نازل كنندۀ رحمت الهى است.
در دعاى عرفه، ابتدا اوصاف پروردگار مطرح مىگردد و نعمتهاى فراوان الهى در خلقت انسان و موهبتهايى كه در جسم و جان و درون و برون به او عطا كرده، ياد مىشود.
توجه به نعمتها، زمينهساز شكر است و غفلت از الطاف الهى، موجب ناسپاسى و عصيان. از اين رو، عجز انسان از اداى شكر نعمتهاى بىپايان الهى، زمينهساز انابتِ انسان و خضوع و خشوع او به درگاه الهى است.
در فرازى ديگر، «ذكر»، «خشيت»، «تسليم»، «رضا» و «حمد» ياد مىشود، و باز هم تكرار ياد كرد نعمتهاى پيدا و پنهان خدا و باز هم درخواست عافيت، توفيق، ايمنى، عظمت، آبرومندى، وسعت رزق، توكل و تسليم، ديندارى و رضامندى. در دعاى عرفه، نيايشگر با خداوند عاشقانه حرف مىزند، خاشعانه صدايش مىكند، خود را در دامن رحمت الهى مىافكند، به سايۀ غفران خدا پناه مىبرد، تنها و تنها از خدا نصرت و كفايت و حاجت و آمرزش مىطلبد، تنها درِ خدا را به روى خود باز مىبيند.
در بخشى از دعا، يادى از كرامتها و الطاف خداوند به