83صِرف وقوف و درنگ است و اگر با عبادت و دعا بگذرد، چه بهتر. مسجد بزرگ «نَمِره» به وسعت 1400 متر مربع در يك سمت عرفات، دهها هزار حاجى را در خود جاى مىدهد.
بالاى جبلالرحمه، غلغۀ جمعيت است. عدّهاى به تضرّع و دعا مشغول مىشوند، عدهاى هم به تماشا و گرفتن عكس يادگارى. به نقلى، آدم و حوّا در همين عرفات، يكديگر را شناختند، يا به خطاى خويش اعتراف كردند.
در ايام حج، در همين صحراى عرفانى، مراسم برائت از مشركين اجرا مىشود. به هرحال، وقوف در عرفات، فرصتى براى پرداختن به خدا و خلوت با خويش و طلب رحمت از خداست. خواندن دعاى عرفه نيز، يكى از برنامههاى اين عصرِ دلانگيز و عرفانى است.
امّا نگاهى به مضامين اين دعاى عزيز و عميق:
گرچه دريا را نمىتوان در انگشتانه گنجاند و مضامين بلند و عميق دعاى امام حسين عليه السلام در عرفه را هم نمىتوان در چند سطر، تبيين كرد، ليكن آشنايى اجمالى با آن مفاهيم ژرف و عارفانه، براى دعا كننده مفيد است.
روز عرفه، روز رحمت عامالهى است. سرزمين عرفات هم، جلوهگاه مغفرت و آمرزش پروردگار است. حسين بن على عليه السلام هم، اين دعاى شريف را در پاى «جبلالرحمه»، در همين صحراى رحمت خيز خوانده است. مهمانان خانۀ خدا هم، با «وقوف در عرفات»، خود را در معرض تابش مغفرت