73كعبه و صفا «زادگاه» و «خاستگاه» باورهاى مقدّس ماست.
كعبه، بوسه گاه هزاران مجنون است كه در پى ليلاى ديدار، رنج باديه بر دوش كشيده و بار هجران را تحمّل كردهاند، تا به اين «مَطاف» و «مَسعىٰ» برسند.
«كعبه»، راهى است كه گامهاى پويندۀ صفاجويان را به مقصد معرفت وبه وطن عشق مىرساند.
كعبه، عرش زمين است و فرش آسمان. كعبه، نگينِ حلقۀ چشم بصيرت است.
كعبه، مُهر صداقت آيين و سند اعتبار اين مكتب است و «حجر الأسود» بر ركن اين كعبه، نشان بيعت خدا با انسان است و بوسيدن و استلام و اشارۀ ما تجديد بيعت با خداى فطرت آفرين و فطرتِ خداباور.
كعبه، دل و جان ماست، ايمان و باور ماست، كعبه همه چيز ماست، تا هست، آيينمان پا برجاست و تا هستيم، زيارت كعبه فرض الهى بر دوش ماست.