53ورود به بيت خدا هيمنۀ خاصّى دارد. رواقهاى زيبا، شبستانهاى عظيم، گلدسته‌هاى بلند و آن همه تجهيزات، هيچ كدام نمى‌تواند دل را از هيبت و عظمتِ خانه‌اى سنگى و ساده در صحن مسجد الحرام، بكاهد. كعبه چون مغناطيس، دلها را به سوى خود مى‌كشد. نمى‌دانم با برنامه يا بى‌برنامه، كعبه و مسجد الحرام را در حصارى از ساختمانهاى بلند و مجتمع‌هاى تجارى و مسكونى و هتلهاى سر به فلك كشيده قرار داده‌اند، كه بدجورى سايۀ سنگين خود را بر مجموعۀ نورانى بيت اللّٰه انداخته و نوعى بى‌احترامى به كعبه است.

در اينجا بسيارى از حرمتها كه بايد پاس داشته شود، شكسته مى‌شود. مگر خود «حاجى» كم احترامى دارد؟ و مگر حرمت زائران خانۀ خدا، كم شكسته شده است؟ هر چه به طرف مسجد الحرام مى‌آيى رو به سراشيبى است. شگفت است كه انسان براى رسيدن به رفعت معنوى كه در خانۀ خدا نهفته است، بايد مرتب رو به پايين و حضيض برود. خانۀ خدا چنان نيست كه در قلّۀ يك كوه قرار گرفته باشد و صعود به آن توان سوز و طاقت فرسا و نفس گير باشد.

اطراف، همه‌اش كوه است و كعبه در گودترين نقاط قرار گرفته است. از اطراف، هر چه به سمت خانۀ خدا مى‌آيند، چه پياده چه با ماشين، سرازير است. همين عامل، شتاب آفرين است تا گامها و دلها با شوق و براحتى به سوى اين خانه سرازير شود. بايد رو به پايين رفت تا رو به بالا نهاد.