162به سوى خداوند سبحانه و تعالى روى آورده است، و همۀ همتها متوجه او گشته، و همگى چشمها را به سوى كرم او انداخته و از در رحمت او انتظار عفو و لطف دارند، و دستهاى همه به درگاه حضرت بىنيازش بلند است، و آن پروردگار بخشنده و مهربان همۀ خوارىها را مىبيند، و البته چنين موقفى از نيكان و اهل دل و ابدال و اوتاد و پرهيزگاران و بندگان مخلص خالى نيست.
در عرفات از زارى نمودن به سوى خداوندمتعال و خوار شدن و حاجت خواستن از درگاهش كوتاهى نكند، و به واسطۀ حضور بندگان شايسته و دارندگان دلهاى پاك و نفوس شريفه و ارواح قدسيه كه ديدگان را به طرف آسمان گشوده و گردنها را به طلب رحمت الهى كشيدهاند، اميدش را استوار و محكم كند و گمانش را به لطف پروردگار خود نيكو نمايد.
زنهار زنهار از نوميدى در آن روز، چه خداوند ذوالجلال با آن صفت رحمانيت و درياى بىپايان لطفش كسانى را كه با هزار اميدوارى راه دور را پيموده و خانه و فرزند را رها كردهاند، از رحمت خود بىبهره نخواهد فرمود و رنج و كوشش آنان را ضايع نخواهد ساخت و ايشان را از رسيدن به آرزوهاى خود محروم نخواهد نمود، و حال اينكه در ميان آن جمعيت مردمانى هستند كه به زيور معرفت و حقيقت ايمان آراسته و براى بخشايش و آمرزش شايستهاند، و از اين جهت در كتب حديث آوردهاند:
«بزرگترين گنهكار از اهل عرفات كسى است كه از آن مكان