96رسول خود را به پيغام بنواخت و اسلام در ميان خلق پيدا شد قومى از مسلمانان - كه در جاهليت ديده بودند كه آن دو بت را مىپرستيدند - تحرّج كردند از سعى كردن ميان صفا و مروه. ترسيدند كه در چيزى افتند از آن كه در جاهليت در آن بودند. اللّٰه (تعالى) اين آيت فرستاد كه سعى كنيد، و آن حرج - كه ايشان مىديدند - از ايشان بنهاد».
در همان كتاب آمده است: «قوله تعالى: «إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ...» الآية: صفا اشارت است به صفوۀ دل دوستان در مقام معرفت.
و مروه اشارت است به «مروّت» [ مروءت] عارفان در راه خدمت.
مىگويد: اين صفوت و معرفت در نهاد بشريت و بجز ظلمت از نشانهاى توانايى و دانايى و نيك خدايى اللّٰه است، «واليه الإشارة بقوله (تعالى) يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمٰاتِ إِلَى النُّورِ». پس نه عجب اگر شير صافى از ميان خون برون آرد، عجب آن است كه اين درّ يتيم در آن بحر ظلمت بدارد، و جوهر معرفت در صدف انسانيت نگهدارد. 1
وقوف در عرصاتِ «عرفات»:
پس از آن كه حجاج روز هشتم ذىالحجه كه به «يومالترويه» نامبردار است براى احرام حج تمتع آماده مىگردند تا در جايگاههاى مشخص مُحرم شوند - كه البته بهتر است در خود مكه اين احرام انجام گيرد و از آن بهتر اين است در مقام ابراهيم يا حجرِاسماعيل و يا در مسجد الحرام اين