91حقيقت كه بايد مسلمين براى ادامۀ حيات شرافتمندانۀ خود در تمام شؤون حياتى بكوشند، و همۀ تلاش خويش را توأم با تحركى استوار و جنبشى كه سراپاى وجودشان را دربر مىگيرد و همۀ اندامهاى بدنشان - آنگاه كه مىبايد به «هروله» روى آورند - براى چنان جنبشى بدون استثنا به كار افتند، و جان و روحشان و قلب و دلشان، و زبان و دهانشان پويا در سوى هدف حياتى يعنى به هم رساندن ايمان و اعتقاد توحيدى زلال و دست يافتن به اين مايۀ صافى و پاكيزۀ از شوائب شرك، براى تداوم حيات و زندگانى بالندۀ اسلامى باشد.
حيات مسلمين بدون سعى و كوشش و تلاش نمىتواند - به گونهاى كه مسلمين بتوانند آبرو و عزت و قدرتى در خود به هم رسانند و عرصه را در برابر دشمنان ديرينۀ اسلام تنگ كنند - ادامه و استمرار يابد، حتى مىبينيم حاجى نه تنها بايد سعى خود را ميان دو كوه صفا و مروه در پيش گيرد؛ بلكه بايد بر فرازيدن بر كوه و دشوارى صعود بر آنها را بر خويشتن هموار سازد و بداند كه سعى و كوشش با بالا رفتن بر روى كوههاى صفا و مروه شايد اشارتى باشد كه بايد سعى و تلاشها به سوى صعود و تعالى - هرچند كه دشوار است - منتهى گردد. و حتى ترك هروله - كه تحريك و به جنبش واداشتن همۀ اندامها در آن منظور شده است - از كمال سعى مىكاهد، و بايد سعى كامل و ثواب آفرينى كه پاداش كامل را به ارمغان مىآورد در جايى كه بايد به «هروله» تن درداد اين كار هرچند پر زحمت را حاجى برخود هموار سازد و اگر آن را ترك گويد به جا است آنرا در حين سعى اعاده كند.
مرحوم فيض كاشانى مىگويد:
«وقتى حاجى از طواف برگرد كعبه و توابع آن [ يعنى نماز طواف و