74گرديد، مجال انديشه و طرح جديد نبود و هيچيك از مسؤولان نمىدانستند چه وقت رابطه برقرار مىشود تا بتوانند طرحى جديد در مورد مسائل حج پيشنهاد كنند و به مرحلۀ اجرا بگذارند.
در فروردين سال 1370 كه رابطۀ سياسى بين ايران و عربستان مجدداً برقرار شد، فقط مسؤولان مىتوانستند برنامهاى را كه در مدت سه سال زير و رو شده و مشكلات فراوانى از آن بجاى مانده و آنان را با انبوه مسائلى بغرنج مواجه ساخته، نظم دهند و راهها را هموار كنند. از اين رو براى اجراى طرحى نو، مطلقا مجالى نبود و فقط بر آن بودند كه حداقل بتوانند حج را مطابق سالهاى پيشين برگزار كنند و 120 هزار زاير را روانۀ بيتاللّٰه الحرام نمايند.
ستاد مسكن با وقت اندكى كه داشت، هم بايد منزل حجاج خود را اجاره مىكرد و هم خانههايى كه براى چند سال اجاره كرده بودند و اجارۀ آنها پرداخت نشده بود، به نحوى فيصله مىداد و همچنين وسائل كاروانها با گذشت سه سال در انبارهايى كه نه اجارۀ آنها پرداخت شده و نه قدرت سركشى به آنها را داشتند معلوم است كه در چه وضعى قرار داشت و بايد با فرصت و حوصله، كمبودها و كاستىها و كسرىها تأمين مىشد و با صاحبان انبار به نحوى كنار مىآمدند.
البته اكنون در مقام بيان مشكلات بعد از قطع رابطه نيستيم ولى با اين مقدمۀ كوتاه مىخواهيم جلو هر گونه پيشنهاد و اعتراض را بگيريم و با صراحت بگوييم: بعد از قطع رابطه، چارهاى جز دنبال كردن مسائل حج، مطابق سالهاى قبل از قطع رابطه، نبود. بنابر اين مسألۀ تغذيۀ زاير