73مجيد حجّتى براى وجوب عمره (آن طور كه براى وجوب حجّ هست) ¹وجود ندارد، بلكه امر براى اتمامِ عمره هست به صورتِ «وَ أَتِمُّوا...» كه در آيۀ مزبور اتمامِ عُمره، دستور داده شده و نه شروع و آغاز عمره. ²

شيخ طبرسى نوشته است: به عقيدۀ برخى «والعمرة واجبةٌ كوجوب الحجّ» و به اعتقاد برخى ديگر: «انّها مَشنونةٌ» و از قول اينان كه به استحبابِ عمره عقيده دارند، استدلال كرده است كه عمره واجب نيست؛ «لأنّ اللّٰهَ تَعالىٰ امَرَ بِاِتْمٰامِ الحَجّ و العُمرة، وَ وُجُوب الإتمام لا يَدُلُّ عَلىٰ أنَّه واجبٌ...»

شيخ طوسى عقيده دارد عمره نيز واجب است؛ زيرا از قول امام على عليه السلام نقل كرده است كه فعل وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ... به معناى «أقيموها» مى‌باشد. ³

يعنى: حج و عمره تا آخر آنچه دارند، به پا داريد.

شأن نزول آيه

اين آيه در سال ششم هجرت، زمانى كه مشركان در حديبيّه، ⁴ پيامبر اكرم را از مكه باز داشتند، نازل شد. البته نه اين كه پيامبر اكرم را حَبس كنند، بلكه او را از رفتن به خانۀ كعبه بازداشته بودند. در آيۀ 25 سورۀ فتح