162هم كلمۀ خير را افعل تفضيلى دانسته‌اند).

ارتباط معنايى آيات نيز حائز اهميت است؛ زيرا در آيات قبلى يك سلسله احكام و دستوراتى را براى بهبود وضع مردم و نيز آداب و مراسم حج خدا گفته و سپس در اين آيه، مى‌گويد: اگر كسى احكام الهى را اجرا كند و حد آن‌ها را نگه دارد و خلاف ننمايد، «فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ ».

ذٰلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعٰائِرَ ¹ اللّٰهِ فَإِنَّهٰا مِنْ تَقْوَى ² الْقُلُوبِ . ³

«اين است (مراسم و آداب واجب حج) و هر كس شعائر خدا را بزرگ و محترم شمارد، بداند كه اين (بزرگداشت) صفتى از صفات دل‌هاى باتقوا است.»

لَكُمْ فِيهٰا مَنٰافِعُ إِلىٰ أَجَلٍ ⁴ مُسَمًّى ثُمَّ مَحِلُّهٰا إِلَى الْبَيْتِ الْعَتِيقِ.