201

حجّ با بصيرت

حكايت شده است كه شبى جنيد خانۀ خدا را طواف مى‌كرد؛پس صداى بانويى را شنيد كه گفت:

أبى الحبُّ أن يخفى و كم قد كتمتُهُ فأصبح عندى قد أناخ و طنّبا

اذا اشتدّ شوقى هام قلبى بذكره و ان رُمت قرباً من حبيبى تقرّباً

جنيد به او گفت:آيا به خداوند يقين ندارى كه در اين مكان چنين با خدايت سخن مى‌گويى؟ آن زن به او نگاه كرد و گفت:

لولا التقى لم ترنى

سپس گفت:اى جنيد! آيا بيت را طواف مى‌كنى يا صاحب بيت را؟ گفتم:من بيت را طواف مى‌كنم.آن زن سرش را بالا برد و گفت:منزّه است خداى من،منزّه است خداى من،چه بزرگ است مشيّت تو در آفرينشت! خلقى هستند كه مانند سنگ،به سنگ‌ها طواف مى‌كنند!

سپس سرود:

يطوفون بالاحجار يبغون قربةً اليك و هم أقسى قلوباً من الصّخر

جنيد گويد:او اين اشعار را مى‌سرود كه غشّى بر من عارض گرديد و بيهوش بر زمين افتادم.وقتى به هوش آمدم،آن بانو را نديدم. ¹