94مرحلۀ برنامۀ ميهمانى گذاشته است و در مقابل توجّه ميزبانى كه آفريننده و مالك و سلطان جهان است لبّيك مىگويد. در طول مدّت زندگى كمتر، نظير آن حالت را مىشود به دست آورد. و چون اين توفيق و سعادت براى يك فرد پيدا شده است، مىبايد از اين توفيق قدردانى و تجليل كند و با تمام توجّه و احترام، اين برنامه را به بهترين نحوى انجام دهد.
سيّد عبداللّٰه شبّر گويد:
«بدان كه لبّيك در ميقات، اجابت نداى خداست، «پس بين خوف و رجا معلّق باش»، از طرفى اميد قبول و از طرفى ترس ردّ داشته باش. ترس از آنكه در جوابت گويند: «نه لبّيك و نه سعديك». لبّيكگفتن شروع كار در حج و لحظۀ حساس است». 1
صاحب كتاب اخلاقى حقايق نيز گويد:
«احرام و لبّيكگفتن در ميقات، گاه حاكى از آن است كه نداى ذات اقدس ربوبى را بدين وسيله اجابت كرده و بايد آرزومند باشد كه عملش پذيرفته گردد و بترسد مبادا «لبّيك» او «لا لبّيك و لا سعديك» جواب داده شود. خلاصه با خوف و رجا حركت كند و به نيرو و توانايى خود اتّكا نداشته باشد؛ بلكه به فضل و كرم خدا توكّل نمايد؛ براى اينكه هنگام لبّيكگفتن، نخستين محل خطر را مىپيمايد و آغاز گرفتارى از همان جاست». 2
ايشان در جاى ديگر گفتهاند:
«احمد بن ابوالحوارى گفته است: هنگامى كه ابوسليمان دارانى