81توشهاى بر مىگيريم و گوش دل به سخنان معنوى آنان مىسپاريم.
صاحب تفسير كشف الاسرار و عدّة الابرار نويسد:
«و چون عقبهها و خطرهاى باديه بيند، از منكر و نكير و حيّات و عقارب در گور - كه شرع از آن نشان داده - ياد كند و به حقيقت داند كه از لحد تا حشر باديهاى عظيم در پيش است كه بىبدرقه، طاقت بريدن آن دشوار است. اگر در اين باديه بدين آسانى بدرقهاى به كار است، پس در باديۀ قيامت، بىبدرقۀ طاعت چون رستگار است؟
راستكارى پيشه كن كاندر مصاف رستخيز
نيستند از خشم حق، جز راستكاران رستگار.» 1
سيد عبداللّٰه شبّر نيز گويد:
«در آن هنگام كه در بيابان راه مىپيمايى و از گردنههاى مخوف عبور مىكنى، خروج از دنيا و شدايد، هراسها، محاسبهها و مطايبههايى را كه آنجا دامنگير خواهد شد، تصوّر كن.
چون هول راهزنان در دل آرى، به ياد سؤال نكير و منكر باشد.
از درندگان بيابانها، عقربها، كرمها و مارهاى قبر را به ياد آور و از تنهايى در اين بيابانها و جدايى خانواده، وحشت و تنهايى قبر و گرفتارى آن را به ياد آر، شايد در اين حال توشهاى اندوزى». 2
همّتى بايد قدم در راه زن