62
عَلى دوام الأوقات؛ 1
و بر توشه، مركب، دوستان و جوانىات تكيه نكن كه مبادا دشمن وبال تو شوند؛ زيرا كسى كه ادعاى رضايت خدا را مىكند و بر غير او تكيه مىنمايد، خدا آنها را دشمن او و سبب بدعاقبتى او مىكند تا بداند كه نه او قدرت و حيلهاى دارد و نه هيچ كس ديگر؛ مگر با توجّه و توفيق خدا.
پس چنان آماده شو كه گويا اميد بازگشت ندارى. در راه مصاحب نيكو باش و فريضههاى الهى و سنن نبىاكرم صلى الله عليه و آله را در اوقات مخصوص به جاى آر و ادب، تحمّل، صبر، شكر، شفقت، سخاوت و انفاق توشه را دائماً مراعات كن».
صاحب كتاب كيمياى سعادت مىنويسد:
«[ حجگزار] چون زاد سفر از همۀ نوعها ساختن گيرد و همه احتياطى به جاى آرد كه نبايد در باديه بىبرگ (وسيله) بماند، بايد بداند كه باديۀ قيامت درازتر و هولناكتر است و آنجا به زاد حاجت بيش است، زاد آن بسازد و چون هر چيزى كه به زودى تباه خواهد شد، با خود بر نگيرد، كه داند كه با وى بنماند و زاد را نشايد و همچنين هر طاعت كه به ريا آميخته بود، زاد آخرت را نشايد». 2
صاحب كتاب المراقبات نيز گويد:
«و چون قصد برداشتن توشۀ مسافرت مىكند، بر خويشتن واجب بداند كه توشۀ سفر آخرت را بردارد و آن «تقوا و پرهيزكارى» است و در حمل توشۀ خود، دقت كامل داشته باشد و از دوگونه توشه براى اين دو