186مصون و جهانيان در تحت تربيت واقع گردند.
[ اى رسول خدا!] از درگاه پروردگار جهان بخواه كه در وفاى به وعده و يارى بندگان خود تعجيل فرمايد؛ زيرا تبهكارى در خشكى و دريا، به دستِ آدميان ظهور يافته و بدبختى عالم را فراگرفته است.» 1
بالجمله با آن حضرت صلى الله عليه و آله مناجات مىكنى و اشتياق خودت را به زمان «حضور و اشراق نور» او ابراز مىدارى و از هجر او، به خود او شكايت مىنمايى و از بلاياى عمومى و خصوصى كه به تو رسيده است، عرض حال مىكنى. سپس نزد او به اسرافى كه به نفس خود كردهاى و تقصيرى كه در عبادت پروردگارت نمودهاى، اقرار و اعتراف مىكنى و از او مسألت مىنمايى كه در نزد خدا براى تو طلب آمرزش نمايد و درد تو را به دواى خويش درمان كند و عقل تو را كامل گرداند و نورانيت تو را به دعاى خود تمام فرمايد و تو را به دوستان خودش ملحق سازد و در همسايگى خودش، تو را بپذيرد؛ زيرا او گرامىترين خلايق است و واردين بر خود را رد نمىكند و زائر و مهمان خود را جز با حاجات برآورده و افزونى فضل و كرم، دور نمىسازد.
و يقين بدان كه او صلى الله عليه و آله رحمت خدا براى جهانيان است و اگر تو از «فيض اقدس و نور ازهر» او محروم بمانى، مانع از جهت تو است و گناهان هرچند بسيار باشند، مانع نمىشوند، مگر اينكه خللى از جهت ايمان پيدا شود. در اين زمينه، مرحوم ملكى تبريزى مىفرمايند:
«پس ايمان خودت را تازه كن و از كفر و شرك جلى به خداوند پناه ببر؛ ولكن چهبسا ظلمت و تاريكى گناهان مانع از درك فيوضات زيارت