16كورى چشم آنان را به نور يقين برطرف و روشن ساخته است، خواهد دانست.
خداى سبحان، بنى آدم را از خاك آفريد و آنان را به سوى قرب و جوار و لقاى خود - كه اعلى عليين و مقام روحانيين است - دعوت فرمود وچون آدمى در اوايل امر، به جهت فرورفتن در ظلمات عوالم طبيعت و اسارت در زندان آب و گل كرۀ خاكى، به اين عوالم عالى دست نخواهد يافت، به لطف خويش از عالم خودشان معمورهاى ساخت و نام آن را «بيت اللّٰه» گذاشت و آن را مطاف زائران و خواهندگان حضرت او قرار داد تا دورش طواف كنند و آن را زيارت نمايند و به پروردگار خود انس پيدا كنند و بر حسب حالات خود به او مأنوس شوند و بدين ترتيب براى وصول به عوالم ما فوق آن (از عوالم قدس و جهان قرب) آمادگى پيدا كنند. و براى اين زيارت نُسُك و راههايى قرار داد كه تمام آنها، پلههايى براى ترقّى و بالا رفتن از عالم ملك به عوالم ملكوت، جبروت و لاهوت است. به عبارت ديگر اين مناسك، عامل به آن را براى زيارت كعبۀ حقيقى، مستعد و مهيّا مىسازد كه دربارۀ آن فرمود: «لا يَسَعُنى ارْضى وسَمائى بَلْ يَسَعُنى قَلبُ عَبدىَ المؤمنِ»؛ 1«زمين و آسمان قابل جاگرفتن من نيست، بلكه جاى من دل بندۀ با ايمان من است.»
اين مناسك، به وجود آورندۀ معرفت نفسى است كه در آن معرفت رب، مندرج است؛ چنان كه در مناجات شعبانيه آن حضرت عرض مىكند:
«أنِرْ ابْصارَ قُلُوبِنا بِضيآءِ نَظَرِها الَيْكَ حَتىٰ تُخْرِق ابْصارُ