131
آويختن به پردههاى كعبه
سيد عبداللّٰه شبّر گويد:
«در آن هنگام كه با چسبيدن به ملتزم، كعبه را در بر مىگيرى، بايد نيت تو، حبّ و شوق خانه و صاحب آن و تبرّك به وسيلۀ تماس با خانه و امنيت اجزائى كه به خانه چسبيدهاند از آتش جهنّم باشد و چون به پردۀ كعبه دست مىآويزى، نيّتت اصرار در طلب مغفرت و درخواست امان باشد؛ چون گناهكارى كه دست به دامن كسى زده كه نافرمانىاش را كرده و با تضرّع از او، بخشش مىخواهد و چنين وانمود مىكند كه هيچ پناهگاهى جز خود او ندارد و هيچ راه گريزى براى او جز عفو و كرمش نيست و دامنش را رها نمىكند، مگر گذشتهاش را ببخشد و در آينده به او اطمينان بخشش و امان دهد». 1
صاحب كتاب الحقايق نيز گويد:
«منظور از گرفتن پردههاى كعبه، آن باشد كه آمرزش گناهانش را بخواهد و مانند گناه كارى كه خود را به دامن بزرگى مىافكند تا از تقصير او در گذرد، خود را به پردههاى كعبه بياويزد و از خدايى كه پناه همه به اوست و اميدى جز به عفو و كرم او ندارد، آمرزش گناهان را بخواهد و چنين وانمود كند كه تا از تقصير من نگذرى و مرا در آينده از خطرات معصيت نگه ندارى، دست از پردۀ كعبهات برندارم». 2
هله نوميد مباشى اگرت يار براند
گرت امروز براند، نه كه فردات بخواند