130گناهان مردم را مىشويد.
حجكننده، هنگام استلام حجر، بايد نيتش آن باشد كه بدين وسيله، به ساحت كبريايى او نزديك شود و محبّت بيت و پروردگار را در دل بپروراند و از لمس كردن آن تبرّك بجويد و بخواهد هر جزئى از بدنش كه با آن تماس پيدا مىكند، از خطرات مردم در امان باشد». 1
همچنين حجگزار با استلام حجرالاسود، قصد مىكند كه به قرب خداوند نائل آيد. در اين زمينه عالم ربّانى مرحوم ملّا احمد نراقى گويد:
«و بايد قصد آدمى در وقت بوسيدن اركان و چسبانيدن خود به مستجار - بلكه هر جزئى از خانه - طلب قرب باشد. از راه محبّت و شوق به خانه و اميد داشتن به اينكه به اين وسيله، بدن او از آتش جهنّم محفوظ ماند و چون چنگ در دامن خانۀ كعبه زند، نيت آن كند كه دست در دامن خدا آويخته و طلب مغفرت و امان مىكند، مثل تقصيركارى كه دست در دامن بزرگى زند و چنان قصد كند كه ديگر مرا ملجأ و پناهى نيست، به جز عفو و كرم تو راه به جايى ندارم و دست از دامن تو بر نمىدارم تا مرا ببخشى و امان عطا فرمايى». 2
پس بنا به گفته نايبالصدر شيرازى «نزد حجرالاسود آى و تجديد عهدى نماى، سرى بسپار تا سرّى بينى و از سويداى دل بخوان: «اللّهمَّ ايماناً بِكَ وتصديقاً بكتابِكَ و وفآءً بعهدِك» ، بعد از اين قابل طوف حرم گردى».