125 الابرار اشاره‌اى دارد به آداب ظاهرى زيارت خانۀ خدا آنجا كه مى‌گويد:

«و چون [ به حرم] رسيدى طواف كن؛ يعنى، بعد از اين گرد ما گرد و گرد خويش مگرد و با حجرالاسود كه دل تو است و آن يمين اللّٰه است، عهد تازه كن و به مقام ابراهيم آى؛ يعنى، به مقام خلّت و آنجا دو ركعتى كن؛ يعنى، عبوديت از بهر بهشت و دوزخ مكن كه گفته‌اند:

پرستيدن حق براى بهشت بود پيش ارباب دل سخت زشت

و بدان كه طاعت از براى اين اغراض، مزدورى است و مزدورى از خواجه دورى است، بندگى ما از اضطرار عشق [ كن] ، پس [ چون عاشقان] به در كعبۀ وصال آى و خود را چون حلقه بر در بمان و بيخود در آى كه خوب و حجاب از خود[ ى] خيزد و امن و وصول از بيخودى كه: وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً ¹.

روضه، روضۀ همه[ ره] باغ منور بينند

و چون آداب و مناسك طواف خانۀ گل دانستى، زيارت كعبۀ دل را