95ايجاد رعب و وحشت، ترور، غارت و ايجاد ناامنى و سلب آسايش مردم را در پيش گرفت و نيروهاى قوى و بى باك و خون آشام را در قالب لشگرهايى با فرماندهانى مجرّب، روانه مناطق مختلف و سرزمينهاى تحت امر امام عليه السلام كرد كه به موارد زير اشاره مىشود:
1- ضحاك بن قيس فهرى را به فرماندهى سه الى چهار هزار نفر برگزيد و فرمان داد كه به سمت كوفه برود و قبايل تحت امر امام را غارت كند.
2- بسر بن ارطاة را در رأس سه هزار نفر فرستاد تا راه حجاز و مدينه را در پيش گيرند و به هرجا كه رسيدند مردم را به بيعت با معاويه فراخوانند و اگر تن ندادند آنان را بكشند. جناياتى كه بسر، در مدينه، طايف، سرزمين تباله و بنى كنانه، يمن، نجران، صنعا و جيشان مرتكب شد تاريخ را شرمنده كرد. تاريخ مىنويسد: «بسر در اين سفر، سى هزار نفر را كشت و گروهى را در آتش سوزاند.»
3- سفيان بن عوف غامدى را در رأس لشكر جرار شش هزار نفرى به سمت فرات حركت داد تا به شهر هيبت (كه در بالاى انبار قرار داشت) برسد واز آن جا به سمت انبار برود و اگر در مسير خود مقاومتى نديد غارت كنان تا شهر انبار بتازد و اگر در آن جا لشكرى نديد، تا به مداين برود و از آن جا به شام باز گردد.
اخبار و گزارشهاى دردناك و تكان دهندۀ اين وقايع و حوادث تلخ از گوشه و كنار به امام مىرسيد و از آنجا كه مردم سخت به دنيا چسبيده بودند، فريادهاى آن حضرت در دل سنگ آنان اثر نمىگذاشت. آن حضرت پس از شنيدن اخبار غارتگرى ضحاك، خطبۀ 29 و هنگام اطلاع از جنايات بسر، خطبۀ 25 و با شنيدن فجايع