134سفرهاى كه مىگشايى،
بار و توشهاى كه براى محرومى مىبندى
همه و همه... رساندن «رزق خدا» به «عبد خدا» است.
و دستهاى ما، عامل اين ربط و ايصال و وصول است.
پس درود بر دستى كه در اين ماه، بر چهرۀ يتيمى لبخند شادى نشانده است.
تبريك بر كسى كه سعادت «طعام فقير» داشته است،
مريزاد، دستى كه از مهر، بر سر يتيمى كشيده شده است،
مرحبا، بر مالى كه در راه خدا خرج شده است،
عيد «فطر»، پاداش «افطار»هاى خالصانه و بجاست.
مهر قبولى انفاقهاى به قصد قربت است،
«پايان نامۀ» دوره ايثار و گذشت، در مسائل مالى است.
* * *
رمضانى را پشت سر نهادى، كه فصل عبادت و بهار قرآن بود.
از شب تا روز، بركات آسمانى نازل مىشد.
«شب قدر» ش، اوج اين «جذبۀ» معنوى بود كه بر تارك رمضان مىدرخشيد.
رمضان، ماهى بود خجسته و مبارك،
با شب زنده دارىهاى سالكان،
با اشكهاى شب بيداران،
با استغفارهاى متهجّدان،
با «يارب، يارب»هاى سحرخيزان،