78ديگر مى‌نگريم: زيد شحّام‌گويد: امام صادق عليه السلام به من فرمود:
«سلام مرا به كسانى كه فرمانبردار ما هستند و به سخن ما گوش مى‌دهند، برسان و بگو: من شما را به تقواى خداوند بزرگ توصيه مى‌كنم. در دين خود پرهيزگار باشيد و براى خدا جد و جهاد كنيد و در صدق گفتار و اداى امانت و طول دادن سجده و حسن همجوارى بكوشيد كه اين رسالت حضرت محمد صلى الله عليه و آله بود.
امانت را به كسى كه شما را امين بشمارد، ادا كنيد، خواه نيكوكار باشد يا بدكردار؛ زيرا پيامبرخدا حتى به بازگردانيدن نخ و سوزن دستور مى‌داد. با اقوام خود صلۀ رحم كنيد، به تشييع جنازه‌هاى مسلمانان برويد، از بيمارانشان عيادت كنيد، حقوق آنان را بدهيد؛ چرا كه هرگاه مردى از شما در دين خود اهل ورع و پرهيزكارى بود و سخن راست گفت و اداى امانت كرد و با مردم حسن خُلق داشت، گويند او جعفرى است و اين مرا شادمان مى‌سازد و گويند اين ادب و تربيت جعفر است و اگر جز اين باشد بلا و ننگ آن دامن مرا خواهد گرفت و گويند اين ادب و تربيت جعفر است! به خدا سوگند! پدرم براى من حديث كرد كه:
هرگاه مردى از شيعيان على عليه السلام در ميان قبيله‌اى به سر مى‌برد، زينت و زيور آن قبيله بود، از همۀ آنها بهتر امانتدارى مى‌كرد و در پرداخت حقوق جدّيت بيشترى داشت، راستگوتر بود، مردم ودايع و وصاياى خود را نزد او مى‌سپردند و او را ضرب المثل امانتدارى و راستگويى مى‌دانستند.» 1
در بيان ديگر از امام صادق عليه السلام ،از پدرش حضرت باقر عليه السلام است‌كه فرمود: