108زمان و مكان منظور دارد، به همين دليل زيبايى و نوآورى اعجاب‌انگيز آن را پايانى نيست. در خصوص اين مطلب از امام هشتم عليه السلام چنين مى‌پرسند:
«مٰا بٰالَ الْقُرْآنُ لاٰ يَزْدٰادُ عِنْدَ النَّشْرِ وَالدِّرٰاسَةِ إلّاٰ غَضٰاضَةً؟».
«اين چه رمزى است در قرآن، كه در رهگذار تدريس و تحقيق، جز طراوت و شادابى نمى‌افزايد؟»
حضرت پاسخ مى‌دهد:
«لِأَنَّ اللّٰهَ لَمْ يُنْزِلْهُ لِزَمٰانٍ دوُنَ زَمٰانٍ وَلاٰ لِنٰاسٍ دوُنَ نٰاسٍ، فَهُوَ فِي كُلِّ زَمٰانٍ جَدِيدٍ وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ...». 1
«زيرا خداوند قرآن را براى زمانى خاص و مردمى ويژه نفرستاد، بنابراين، در هر زمانى نو و براى هر قومى شاداب و جذّاب است.»
اين نكات ارزشمند به مبلّغان مى‌آموزد: زمان، دانشِ زمان و نيز مردمِ زمان را بشناسند و به زبان روز با آنان سخن بگويند. آنچه به عنوان «عارف و عالِم به زمان» بودن در روايات آمده، نگاه به اين نكته دارد، كه نبايد از نگاه مبلّغان پوشيده بماند.