163ابراهيم بن هاشم قمى، پدر على بن ابراهيم، مفسّر و محدّث معروف، 1 مىگويد: عبداللّٰه بن جُندب را در موقف عرفات مشاهده كردم، با حال خوشى دست به آسمان بلند كرده و پيوسته مشغول دعا بود، اشك از روى گونههايش به زمين مىريخت و با خدا راز و نياز خالصانهاى داشت، وقتى دعاى خود را به پايان رسانيد و روى خود را برگرداند، گفتم:
اى ابومحمّد! حال خوشى داشتى، تا به حال چنين حالى در عرفات از كسى نديده بودم.
وى گفت: به خدا سوگند، فقط براى برادران ايمانى خويش دعا مىكردم، چون امام موسى بن جعفر عليهما السلام ، به من فرمود: هر كس عقب سر برادر مؤمن خود براى او دعا كند، از عرش الهى خطاب مىشود: صدهزار برابر اين دعا، در حقّ خودت خواهد بود، من هم روانداشتم از صدهزار دعاى تضمين شده، در برابر دعاى براى خود، كه نمىدانم مستجاب مىشود يا نه، صرفنظر كنم. 2
در روايت ديگرى مىخوانيم: محمد بن زياد بن عيسى، معروف به ابن أبى عمير، كه امام موسى بن جعفر عليهما السلام و دو امام بعد از آن حضرت را درك كرده 3 مىگويد: عيسى بن أعين، وقتى به حج رفت، در عرفات آن قدر به دعا پرداخت، كه دعاى او سراسر شامل حال همۀ مردم مىشد، به او گفتم: دارايى خود را خرج كردهاى و با زحمت و مشقّت بر جسم و جان خود به اين مكان مقدّس، كه حاجتها در پيشگاه خداوند متعال مستجاب مىشود آمدهاى، براى برادران خويش دعا مىكنى در حقّ خود