58درهم گرديد. همچنين در سال 719 ه . كه ابوالمعالى الملك الناصر (پادشاه مصر) به سفر حج رفت، پانصد شتر براى او تنها خوراك و شيرينى حمل مىكردند، و علاوه بر اين 280 شتر ديگر ميوههايى نظير انار، بادام، مىبردند، و آشپزخانۀ او براى تهيۀ خوراك پادشاه يك هزار بوقلمون و سه هزار مرغ حمل مىكرد.
بورخارت مىگويد: از ويژگيهاى كاروان شامى، نظم و انضباط آن بود و همواره پاشاى شام و يا نايب او كه از ميان افسران انتخاب مىشدند رياست اين كاروان را به عهده داشته و فرمان حركت و توقف را با تيرى كه از اسلحۀ خود رها مىكرد اعلام مىنمود. در پيشاپيش كاروان گروهى از سربازان سواره در حركت بودند، همچنين براى محافظت از عقب ماندگان و عقبۀ كاروان، گروهى ديگر از سربازان سواره، در آخر كاروان قرار داشتند.
در كاروان گروههاى مختلف كه از شهرهاى گوناگون به كاروان پيوستهاند، دستهجمعى به حركت خود ادامه مىدهند و معمولاً حجاج با يكى از حملهدارها قراردادى بسته و او آمادگى چهارپايان را در طول سفر به عهده مىگيرد، از اين رو هر 20 يا 30 نفر از حجاج را به همراه حملهدار خود كه به تهيۀ چادر و خدمتكار و ديگر نيازمنديها مىپردازد مىتوان ديد. اين حملهداران خستگى سفر حجاج را به دوش مىكشند، بويژه آن كه تهيه غذا و خوراك و قهوه و آب و ديگر احتياجات حجاج را به عهده دارند. و مقدار اجرتى كه حملهدار از هر يك از حجاج در سال 1814 ه . در مسير دمشق - مدينه مىگرفته است 150 ريال بوده، و اجرت مسير مدينه - مكه 50 ريال بوده است. در شبها نور مشعلها كاروان را روشن مىكرده است.
و معمولاً راهروى روزانه كاروان از ساعت 3 بعد از ظهر تا يك يا دو ساعت پس از طلوع آفتاب از روز بعد بوده است، ليكن بدويانى كه مأمور حمل