64ابن اثير در «الكامل» ¹ مى‌نويسد: وقتى چشم امام به على اكبر افتاد، فرمود:

«قَتَلَ‌اللّٰهُ قَوْماً قَتَلُوكَ، مٰا أَجْرَأَهُمْ عَلى اللّٰهِ وَ عَلَى انْتِهٰاكِ حُرْمَةِ الرَسُولِ، عَلَىٰ الدُّنْيَا بَعْدَكَ الْعَفٰا».

«خداوند بكشد مردمى را كه تو را كشتند. چگونه بر خدا و هتك حرمت پيامبر جسور گرديده‌اند. پس از تو خاك بر سر دنيا.»

در منتهى الآمال آمده است: امام حسين عليه السلام كلمات فوق را در حالى گفت كه صورت به صورت على اكبر گذاشته بود. ²

چهر عالمتاب بنهادش به چهر

شيخ مفيد رحمه الله در «ارشاد» مى‌نويسد: در اين هنگام زينب در كنار امام حسين عليه السلام حاضر شد و از شدّت غم خود را روى جسد على اكبر انداخت. امام عليه السلام خواهر را از روى نعش على اكبر بلند كرد و از جوانان بنى‌هاشم خواست تا بدن وى را به دارالحرب برسانند. ³

در ناسخ‌التواريخ آمده است: امام هنگام حركت به سوى پيكر على‌اكبر در ميدان، «على»، «على» مى‌گفت و آنگاه كه على اكبر چشمانش را گشود، گفت: پدر! به اهل خيمه بگو از داغ من چهره نخراشند. ⁴

امام عليه السلام كفى از خون على اكبر را گرفت و به سوى آسمان پاشيد و آن خون به زمين