357در اين دوران نيز كسانى بوده و هستندكه با تمسّك به اين آيه از پذيرش مسؤوليت، حتى در دفاع از حق، خود را معاف و معذور مىدارند كه بر اين اساس بايد گفت:
1 - آيا مىتوان باور كرد، شخصيّت راستينى چون امام حسين عليه السلام كه از پرچمداران طراز اول پيروى از حق و ترويج «وحى» و تعاليم حياتبخش قرآن مىباشند، از اين نكته غفلت كرده، از عمل به آن سر باز زدهاند؟!
2 - «تَهْلُكَة» يكى از موضوعهايى است كه برحسب مصالح، گاهى حرام، گاهى واجب و گاه مباح است و در باب جهاد گرچه سلامت و امنيت و عافيت آدمى بهخطر مىافتد، ليكن شارع مقدس به خاطر مصالح برتر مجاز شناخته است؛ از اين رو، با روى آوردن به «تهلكه» اسلام از خطر هلاكت رهايى مىيابد و اين خود از آرمانهاى بلند اسلام بشمار مىآيد.
نيز فرمودند: «لَوْ لَمْ يَكُنْ في الدّنيٰا مَلْجأٌ وَ لاٰ مأوىٰ، لَمٰا بٰايَعْتُ يزيدَ بن معاوية»؛ 1اگر در دنيا، داراى هيچگونه پناهگاهى نباشم، با يزيد، پسر معاويه، بيعت نخواهم كرد.»
3 - دقت در خود آيه، پاسخ اصلى را آشكار مىسازد در سوره بقره، آيه 192 مىخوانيم: وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللّٰهِ وَ لاٰ تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ؛ «در راه خدا، انفاق كنيد، خود را به هلاكت نيفكنيد، احسان كنيد كه خدا احسانپيشگان را دوست مىدارد.»
پس در ترويج و تحريص به انفاق بكوشيد؛ زيرا انفاق از حيث مصداق خارجى؛ اعم از انفاق مالى و انفاق جانى است كه البته طبق نص اين آيه: سرپيچى از قانون انفاق، هلاكت را در پى دارد؛ زيرا ناديده گرفتن دستورات خدا در باب انفاق مالى، كيفر سختى را به همراه دارد؛ چنانكه در سورۀ مباركۀ توبه، آيه شريفه 35 مىخوانيم: يَوْمَ يُحْمىٰ عَلَيْهٰا فِي نٰارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوىٰ بِهٰا جِبٰاهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هٰذٰا مٰا كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا مٰا كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ ؛ چنانكه در باب خوددارى از جهاد و انفاق جانى، نيز عقوبت و كيفر شديدترى را پروردگار حكيم مقرر داشته است و كوتاهى در اين باره، خود را به