319مجتبى عليه السلام » به قتل رسيدند. ¹

هيجده روز پس از شهادت اميرمؤمنان على عليه السلام ²معاويه به‌طور ناگهانى به‌سوى كوفه حملۀ تهاجمى را آغاز كرد و تا «پُل مَنبج» ³ به پيش تاخت. در اين هنگام بود كه امام مجتبى عليه السلام به ناچار «حجربن عدى» را مسؤول بسيج عمومى مردم نمودند و خود، فرمان «جهاد فى‌سبيل‌اللّٰه را صادر كردند. ⁴

حركت امام مجتبى عليه السلام يك حركت بازدارنده و دفاعى بيش نبود، چون از راه نبرد، پيشگيرى اين سيل بنيان‌كن براى امام مجتبى عليه السلام ميسر نبود، از راه صلح - كه معاويه نيز جهت فريب افكار عمومى از آن دم مى‌زد و آن را حربۀ تبليغاتى خود قرار داده بود - خواست تا تهاجم معاويه را متوقف سازد و از او پيمان گرفتند تا:

الف : براساس كتاب خدا عمل كند.

ب : خلافت را بعد از خودش، به شوراى مردم واگذار نمايد.

ج : تبليغات ضد اميرمؤمنان عليه السلام را كنار گذارد. (سبّ و لعن را ترك كند).

د : مزاحم هيچ‌يك از شيعيان نگردد.

ه‍ : عدالت را در جامعه برقرار سازد و حق هركس را به اهلش برساند.

معاويه به اين خواسته‌ها تعهد سپرد و سوگند ياد كرد كه بدان‌ها عمل كند ⁵ كه «البته به هيچ‌يك از آن‌ها عمل نكرد. ⁶

امام مجتبى عليه السلام با اين عمل، هم تبليغات نادرست و غير واقعى صلح‌طلبى! معاويه ⁷را، كه در كام بسيارى از همراهان امام عليه السلام شيرين آمده بود، خنثى كردند، كه ضمن آن، خوىِ ددمنشى و سيماى كريه معاويه براى همگان آشكارگرديد.