285 تُرْبَةُ الْحُسَين عليه السلام ). ¹

2 - پس از دفن شهدا كه با يارى بنى‌اسد انجام داد، بعد از دفن جسد مطهّر پدر، در حالى كه به‌شدت مى‌گريست، اين‌چنين روضه خواند:

«طوبىٰ لِأَرْضٍ تَضَمَّنَتْ جَسَدَكَ الطّاهِر، فَاِنَّ الدُّنْيا بَعْدكَ مَظْلَمَةٌ وَ الآخِرَةُ بِنُورِكَ مُشْرِقَةٌ أمَّا اللَّيْلُ فَمُسَهَّدُ، وَالْحُزْنُ فَسَرْمَدٌ أو يَخْتاراللّٰهُ لِأهْلِ بَيْتكَ دارَكَ الَّتي أنْتَ بِها مُقيمٌ، عَلَيْكَ مِنّي السَّلامُ يَابْنَ رَسولِ اللّٰهِ وَرَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكاتُهُ». ²

«خوشا به آن زمينى كه بدن پاك تو را در آغوش گرفت. دنيا پس از تو تاريك گشت و آخرت با نور تو نورانى شد. پس از تو (در فراق تو) شبهايم سخت و حزنم طولانى است، تا آنگاه كه خداوند سرايى كه تو در آن استقرار يافتى، براى اهل بيتت مقرر بدارد. از من به تو درود و رحمت و بركات خدا نثار باد !»

و سپس با انگشت مبارك خود روى قبر آن حضرت نوشت:

«هذا قَبْرُ الْحُسينُ‌بْنُ عَلِيِّ بْنِ أبي طالبِ الَّذي قَتَلوهُ عَطْشاناً غَريباً.». ³

«اين قبر حسين‌بن على‌بن ابى‌طالب است كه او را با لب تشنه و در غربت كشتند.»

3 - بدن مطهّر عموى بزرگوارش عباس را دفن كرد و سپس براى وى روضه خواند.

4 - در جامع دمشق، در حضور همگان، پيش از خطبۀ نماز جمعه، در ضمن سخنان خود فرمود:

«أَنَا ابْنُ الْمَذْبُوحِ بِشَطِّ الْفُرٰاتِ مِنْ غَيْرِ ذَحْلٍ وَ لٰاتُرٰاتٍ، انَا ابْنُ مَنْ قُتِلَ صَبْراً، وَ كَفىٰ بِذٰلِكَ فَخْراً». ⁴