209 بِأَبي الْمَهْمُومُ حَتّىٰ قَضىٰ.

بَأَبي الْعَطْشٰانُ حَتّىٰ مَضىٰ.

بِأَبي مَنْ شَيْبَتُهُ تَقْطُرُ بِالدِّمٰاءِ.

بِأَبي مَن جَدُّهُ مُحَمَّدٌ المُصْطَفىٰ.

بِأَبي مَنْ جدُّهُ رَسُولُ إِلٰهِ السَّمٰاءِ.

بِأَبي مَنْ هُوَ سِبْطُ نَبِىِّ الْهُدىٰ.

بِأَبي [ إبنُ ] مُحَمَّدٌ الْمُصْطَفىٰ.

بِأَبي [ إبنُ ] خَديجَةُ الْكُبْرىٰ.

بِأَبي [ إبنُ ] عَلِيٍّ الْمُرْتَضىٰ.

بِأَبي فٰاطِمَةُ الزَّهْرٰاءِ سَيِّدَةِ نِسٰاءِ العٰالَميٖنَ.

بِأَبي مَنْ رُدَّتْ لَهُ الشَّمْسُ حتّىٰ صَلّىٰ». ¹

زينب در قتلگاه به گونه‌اى حزن آلود سخن گفت كه دوست و دشمن بر حال او اشك‌ريختند:

«قٰالَ الرّٰاوي: فَأَبْكَتْ وَاللّٰهِ كُلَّ عَدُوٍ وَصَدٖيقٍ». ²

زينب عليها السلام در حالى كه نعش عريان و بى‌سر دو پسر، هفت برادر، چهار عموزاده (پسران عقيل) و چند تن برادرزاده و اجساد ياران و اصحاب حسين عليه السلام را در قتلگاه بر روى زمين تفتيده مشاهده كرد، در كنار پيكر برادرش حسين عليه السلام با سوز دل گريست.

حركت كاروان، همراه سرهاى شهدا

سرهاى شهدا را ميان قبايل تقسيم كردند و همراه اسرا به حركت در آوردند.