65
1- بذل عنايت دربارۀ انسان
خداوند عليم حكيم، جلّت عظمته، آدمى را از خاك آفريد، به اين منظور كه او را، در طىّ چند سال عمر دنيايى، در دامن تعليمات آسمانى پيغمبرانش بپروراند و تيرگىها را از وجود او بزدايد و عاقبت، او را موجودى پاك و منوّر و عالى بسازد و در اعلى علّيّين به قرب جوار خود كه كلّ الكمال و حقّ الجمال است، برساند.
از طرفى، انسان، تا در عالم خاك است و در ظلمات خاكدان طبيعت فرو رفته، شايستۀ آن نيست كه تقرّب به خدا بجويد و خود را با فرشتگان پاك و آويختگان به عرش اعلا، قرين و جليس گرداند. بلكه اگر به حال خود رها شود، در مسير حيات دنيوى، در لجنزار شهوات حيوانى غوطهور مىشود و بالمآل، موجودى پست و منحطّ و مستحقّ مطروديّت از جوار عزّ و شرف مىگردد و با شياطين و دورافتادگان از درگاه الهى، هم مجلس و هم عذاب مىشود.
امّا سبحان الخالق المنّان، حاشا از كرم و رحمت بىپايانش كه موجود مستعدّى را به كمال رهبرى نكند و استعدادش را در وجودش بميراند.
بلكه همان دست لطف و عنايتى كه خاك را از عالم جمادى حركت داده و از نبائيّت و حيوانيّت گذرانيده و به اين مرحله از انسانيّت رسانيده كه مىتواند با يك سير ارتقايى به اعلى عليّين سعادت برسد و با ملكوتيان و مقرّبان درگاه خدا، همراز و دمساز شود، همان دست عنايت، در اين مرحله نيز، لطفش را شامل حال كرده و از پرورش و