279
«حقيقت آن كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و امامان از عترت او عليهم السلام بعد از وفاتشان محيط بر احوال شيعۀ خود در دنيا هستند و حالات شيعه، بر آن بزرگواران مخفى نمىماند. سخنان كسى را كه در مشاهد مشرّفه با ايشان به راز و نياز و مناجات آمده است، مىشنوند و از گفتههاى دوردستان نيز باخبرند، چنان كه روايت در اين باب آمده است.»
عبداللّٰه بن بُكَير از امام صادق عليه السلام حديثى نقل كرده است كه امام عليه السلام در ضمن آن حديث، دربارۀ امام حسين عليه السلام مىفرمايد:
«و إنه لينظر إلى زواره فهو أعرف بهم و أسماء آبائهم و ما في رحالهم من أحدهم بولده ، و انه لينظر الى من يبكيه فيستغفر له و يسئل اباه الاستغفار له و يقول : ايها الباكي لو علمت ما اعد الله لك لقرحت اكثر مما حزنت و انه ليستغفر له من كل ذنب و خطيئة ». 1
«به حقيقت، او (امام حسين عليه السلام )، به زوّار خود مىنگرد و آنان را به اسامى خودشان و اسامى پدرانشان و به اشيايى كه بار مركبهاى خود دارند، مىشناسد، بهتر از پدرى كه فرزندان خود را بشناسد و به گريهكنندگان خود، با نظر عنايت مىنگرد و دربارۀ آنان استغفار مىكند و از پدرش (امام على عليه السلام ) هم مىخواهد تا براى آن زائر استغفار كند و مىگويد: «اى گريهكننده، اگر بدانى خدا چه چيزى براى تو آماده كرده است، هر آينه خوشحالى و سرورت بيش از غصّه و اندوهت مىگردد.» و دربارۀ او نسبت به هر خطا و لغزشى استغفار مىكند.»
پس نسيم الطاف و عنايات خاص اوليا و مقرّبان درگاه خدا در اطراف مراقد منوّر و مشاهد مكرّمشان بيش از ساير امكنه در جريان است. و لذا بايد بار سفر بست و خود را به آن مساكن بركت خدا و محلهاى نزول رحمت پروردگار افكند و در معرض نسيم مغفرت قرار داد.
سالك راه حق بيا، نور هُدىٰ ز ما طلب
نور بصيرت از در عترت مصطفى طلب